Special Life-Autism

Όταν έχεις αδελφό με αυτισμό…

Posted on: Ιουλίου 1, 2009

giannisverapisina…Τα πράγματα είναι ζόρικα. Αναγκάζεσαι να μεγαλώσεις πριν καν καταλάβεις πως είσαι κι εσύ παιδί. Το βλέπω στην κόρη μου, τη Βέρα. Το να μεγαλώσεις γρήγορα και βιαστικά σημαίνει πως αναλαμβάνεις ευθύνες που δεν είναι για την ηλικία σου, όπως για παράδειγμα να προσέχεις κι εσύ λίγο το αδελφάκι σου, αφού δεν φτάνουν 10 μάτια να το προσέχουν. Σημαίνει ακόμη πως σκέφτεσαι σαν μεγάλος και έχεις προβληματισμούς για το μέλλον, την εποχή που θα έπρεπε να βιώνεις την απόλυτη ξεγνοιασιά, και πως μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι και να μην καταλαβαίνεις καν πως σε πληγώνει όταν η προσοχή των δικών σου ανθρώπων είναι κατά πολύ μεγάλο ποσοστό στραμμένη στον αδελφό σου. Αρχίζεις να βιώνεις θυμό για την προσοχή που δεν σου δίνεται και ενοχές ταυτόχρονα που θα θελες να τη διεκδικήσεις – αφού εσύ από ό,τι έχεις καταλάβει δεν την έχεις τόσο μεγάλη ανάγκη.

Μαθαίνεις να επικοινωνείς και να παίζεις με τον ιδιαίτερο τρόπο που θέλει το αδελφάκι σου, κι αφού εκείνο δεν μπορεί εύκολα να υιοθετήσει το δικό σου κώδικα επικοινωνίας, υιοθετείς εσύ το δικό του που εδώ που τα λέμε είναι ξένος κώδικας. Πολλές φορές έχεις ένταση και δεν ξέρεις από τι πηγάζει αυτή η ένταση ακριβώς (μήπως ο αυτισμός είναι κολλητικός;) άλλες φορές απομονώνεσαι διότι μόνον έτσι πιστεύεις πως θα βρεις την ηρεμία σου. Πασχίζεις να είσαι άψογος σε όλα σου γιατί κάποιος άλλος αργεί και δυσκολεύεται. Στη μουσική, στο χορό, στο σχολείο, στις ξένες γλώσσες. Δυσκολεύεσαι να ζητάς αυτό που θέλεις, έχεις μάθει να μην παίρνεις. Και νιώθεις πως όλοι μα όλοι γύρω σου ώρες ώρες είναι αδικαιολόγητα αυστηροί μαζί σου, σε αντίθεση με το αδελφάκι σου που είναι επιεικείς.

giannisvera3Από την άλλη αισθάνεσαι το καμάρι τους. Κάνεις πώς είσαι δυνατός και δε σε νοιάζει, αλλά όταν τα άλλα παιδιά κριτικάρουν και κατηγορούν το αδελφάκι σου θυμώνεις και αναλαμβάνεις με επιθετικότητα την υπεράσπισή του ακόμη κι αν δε σου το έχει ζητήσει κανείς. Αναρωτιέσαι τι συμβαίνει και δεν μπορείς να δώσεις μεταφυσικές ούτε επιστημονικές απαντήσεις. Γιατί όχι εσύ αλλά ο αδελφός σου γεννήθηκε αυτιστικός; Τι έφταιξε; Κι αν είχες γεννηθεί εσύ νωρίτερα ή αργότερα μήπως θα ήταν τα πράγματα αλλιώς;

Κι όμως… τον αγαπάς τον αδελφό σου. Μοιράζεστε μαζί και υπέροχες στιγμές. Με απεριόριστη τρυφερότητα και πολύ παιχνίδι. Μπαίνεις στον κόσμο του και παίζεις μαζί του τα περίεργα παιχνίδια που του αρέσουν. Και τον βλέπεις τόσο χαρούμενο κάθε φορά που μοιράζεστε χρόνο μαζί. Εσύ ξέρεις πως δε χρειάζεται να αλλάξει για να τον αγαπάς κι αυτό που αγαπάς πιο πολύ σε εκείνον είναι πως κι αυτός σε αγαπάει ό,τι κι αν κάνεις όπως κι αν είσαι. Και όλοι οι φίλοι σου – αυτό είναι και το πιο μαγικό τον αγαπάνε και τον βάζουνε να παίξει μαζί τους στο παιχνίδι. Τον καμαρώνεις όταν εκφράζει τις ιδιαίτερες ικανότητές του και σου αρέσει να παίζεις μαζί του τη δασκάλα. Σε συγκινεί αφάνταστα αυτό το μοναδικό δέσιμο που έχει μαζί σου ακόμη κι αν πολλές φορές το βρίσκεις καταπιεστικό. Κι όπως έχεις πει πολλές φορές, δε χρειάζεται να μιλάει και να είναι σαν τους άλλους αδελφούς για να είσαι μαζί του ευτυχισμένη. Ο καθένας έχει το δικό του ιδιαίτερο εαυτό και τον αγαπάμε γι’ αυτό που είναι. Κι όπως λες κι εσύ αν ήταν άλλος, αλλά δεν ήταν ο δικός σου αδελφός τι να τον κάνεις…

Advertisements

3 Σχόλια to "Όταν έχεις αδελφό με αυτισμό…"

Συγκινητικό!
Έχουμε και μείς μία κορούλα, αλλά είναι 22 μήνες μικρότερη από τον Παναγιώτη και δεν έχει καταλάβει ακόμη τη διαφορά του από τα άλλα παιδιά. Ωστόσο έχει μια περίεργη ψυχολογία, τον αγαπά και τον ζηλεύει ταυτόχρονα, γιατί διακρίνει το λίγο περισσότερο σε ενδιαφέρον ή επιείκεια από εμάς και κάνει τα πάντα για να διεκδικήσει το χώρο της και να δηλώσει την παρουσία της. Κάνουμε λάθη συνεχώς και συνεχώς μαθαίνουμε.
Συμπτωματικά ο σύζυγός μου σε γνωρίζει. Δουλεύατε κάτω από την ίδια στέγη κάποια περίοδο.

Όλοι οι γονείς κάνουν λάθη και όλοι οι γονείς μαθαίνουν. Σε ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον σου. Συμπτωματικά…ναι ο Σάκης με ξέρει! Είμαστε τελικά πολύ περισσότεροι από όσο νομίζουμε.

Αχ Μαρία τι μου θύμισες? Σκέψεις , κλάματα , ενοχές , ντροπή , αναθεματισμοί, μια μικρή απομόνωση από το φιλικό περιβάλλον ,σου γράφω και βουρκώνω γιατί ίσως είναι η πρώτη φορά που τα θυμάμαι αν και είμαι 45 χρονών.
Πιστεύω ότι τα αδέρφια χρειάζονται δυστυχώς την ιδία προσοχή , ειδικά ο ψυχικός τους κόσμος οταν ειναι μικρα. Βέβαια τα χρόνια έχουν αλλάξει , τώρα υπάρχει περισσότερη ενημέρωση ο κόσμος ξέρει , η τεχνολογία βοηθά , οι γονείς μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν καλυτέρα την ιδιαίτερη κατάσταση μέσα στο σπίτι.
Μαρία ένα βασικό λάθος που κάνουν οι γονείς με τα αδέλφια είναι ότι τους φορτώνουν ευθύνες – βάρη από μικρά , για το τι θα γίνει μετά από χρονιά .Πιστεύω ότι τα αδέρφια ξέρουν η θα μαθουν στην ωρα τους τι πρέπει να κάνουν και αν μπορούν θατο κάνουν.Ευχαριστω για την φιλοξενια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Facebook














Αρχείο κειμένων

Σελίδες

Ιουλίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Οκτ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Facebook

Αρέσει σε %d bloggers: