Special Life-Autism

Καλοκαίρι μύρισε…

Posted on: Μαΐου 29, 2009

204412311_8b4a463942…Και εμείς προσωπικά έχουμε θέμα. Δεν θέλουμε να πάμε σχολείο με τίποτε. Το ξεμυάλισμα άρχισε βέβαια από το Πάσχα, όπου άνοιξε το μάτι του μικρού Ταρζάν στο χωριό, και αφέθηκε λίγο παραπάνω ελεύθερος από ό,τι στην Αθήνα.
Φταίει και η μαμά βεβαίως βεβαίως που δεν του χαλάει χατίρι – ε, δεν είναι μήνας ο Απρίλιος για να μπαίνει κάποιος στο ποτάμι ή να περπατάει ξυπόλυτος στα χωράφια – αλλά, εδώ που τα λέμε η μαμά πάντα φταίει… Η ενοχή γεννιέται και θεριεύει καταρχήν σε κάθε μαμαδίστικο εγκέφαλο, επί παντός επιστητού…
Και τώρα που άρχισαν και τα μπάνια στη θάλασσα, ποιος τον μαζεύει. Ο τύπος που χρησιμοποιεί 60 λέξεις το πολύ, αλλά έχει γερό νοητικό δυναμικό, χρησιμοποιεί τα μεγάλα του όπλα, μήπως καταφέρει και δεν πάει σχολείο και μείνει στον κήπο να παίξει… Κάνει ζημιές ακριβώς την ώρα που πρέπει να φύγουμε, προσποιείται ότι χτύπησε και κλαψουρίζει χωρίς λόγο, υποκρίνεται πως θέλει να πέσει από το παράθυρο (την προσοχή σου θέλω, και να καθυστερήσω λίγο ακόμη για να πάω σχολείο, ακόμη κι αν χρειαστεί να μπω τιμωρία ή να με μαλώσεις…), και βέβαια αντιστέκεται. Επαναστατεί, θυμώνει, κλαίει, κάνει αγάπες, έχασε το παιχνίδι – ενισχυτή κάτω από το κρεβάτι (φυσικά και πάλι λέει φούμαρα), δεν του αρέσουν τα ρούχα του και δεν μπορεί να αποφασίσει τι θα φορέσει, παίζει τραγωδία που θα μπορούσε να ανέβει στην Επίδαυρο, κάνει τα πάντα για να μην πάει σε εκείνο το άθλιο μέρος όπου βασανίζουν παιδάκια με λογοθεραπείες, εργοθεραπείες και δημιουργικά παιχνίδια!
Κι εγώ πάλι δεν μπορώ να τον χειριστώ. Μια κερδίζω εγώ, δύο ο Γιαννάκης (έχουμε πόλεμο; Ευτυχώς όχι, γιατί θα είχα χάσει οπωσδήποτε). Μετά από πρόβες και ιδιαίτερα μαθήματα έχω καταφέρει να μιλάω πιο χαμηλά και αποφασιστικά, και να χρησιμοποιώ εκφράσεις κοφτές με ύφος βαρύ. Αλλά όχι πάντα… προς το παρόν είναι ακατόρθωτο. Και πού να δεις, σε λίγο έρχεται και ο Αύγουστος!

*photo via flickr*

Advertisements

2 Σχόλια to "Καλοκαίρι μύρισε…"

Υποθετω οτι εχετε καποιο προγραμμα στο σπιτι για το παιδι το οποιο μπορει οπτικα να τον προσανατολιζει και να του δειχνει τι ππρεπει να κανει μετα απο καθε δραστηριοτητα.

Δεν γνωριζω την ηλικια του, και δεν ξερω τον τροπο με τον οποιο δουλευετε , καλο ομως θα ηταν να βγαλετε μερικες φωτο απο τις διαφορες δραστηριοτητες και να μπει σιφα σιγα με οπτικο τροπο σε «προγραμμα».
Να υπαρχει επιβραβευση οταν ειναι καλος, κλπ.

Αν περασετε μια βολτα απο το μπλογκ μου , στις ετικετες , εκει που λεει «αυτισμος και προγραμμα» μπορειτε να δειτε πως εβαλα σε σειρα τον δικο μου γιο.

με φιλικους ,γεματους κατανοηση χαιρετισμους.

Όσο για επιβράβευση…άλλο τίποτε. Το ABA είναι άλλωστε το καλύτερό μας εργαλείο. Ένα θέμα με την αγνόηση της αρνητικής συμπεριφοράς βέβαια το έχουμε, πόσο να παριστάνεις τον γκουρού όταν ο μικρός αρχίζει τα ακραία, και βέβαια, είμαστε γονείς όχι εκπαιδευτικοί, όσο κι αν προσπαθούμε! Ο Γιάννης είναι 7,5 ετών και η αλήθεια είναι πως δεν τον βοηθάει το pecs ιδιαίτερα, αν και χρησιμοποιούμε φωτογραφίες και αντικείμενα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Facebook














Αρχείο κειμένων

Σελίδες

Μαΐου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Ιολ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Facebook

Αρέσει σε %d bloggers: