”απο το newbeast.gr”Τυχαίες και σπάνιες γενετικές μεταλλάξεις αποτελούν την κυριότερη αιτία του αυτισμού στις οικογένειες που δεν είχαν ποτέ στο παρελθόν κληρονομικό ιστορικό της διαταραχής, σύμφωνα με τέσσερις νέες αμερικανικές επιστημονικές έρευνες που έρχονται να επιβεβαιώσουν τη θεωρία ότι ο αυτισμός έχει γενετική βάση και πιθανώς ανοίγουν το δρόμο για νέες εξατομικευμένες φαρμακευτικές θεραπείες.

Δύο μελέτες από ερευνητές του πανεπιστημίου Γέιλ και του εργαστηρίου γενετικής Cold Spring Harbor της Νέας Υόρκης  εντόπισαν μια σειρά από γενετικές ποικιλομορφίες, οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αυτισμού.

Ακόμα μία μελέτη ρίχνει φως στον τρόπο που αυτά τα μεταλλαγμένα γονίδια έχουν επίπτωση στον σχηματισμό των συνάψεων του εγκεφάλου, δηλαδή των συνδέσεων ανάμεσα στα εγκεφαλικά κύτταρα (τους νευρώνες).

Οι δύο πρώτες μελέτες εξέτασαν τα γονιδιώματα σε περισσότερες από 1.000 οικογένειες, στις οποίες το ένα παιδί είναι αυτιστικό, αλλά όχι τα αδέλφια του, ούτε οι γονείς του. Τα πορίσματα φαίνεται να επιβεβαιώνουν ότι ο αυτισμός σε ένα σημαντικό ποσοστό είναι προϊόν τυχαίων μεταλλάξεων του γενετικού κώδικα.

Οι ερευνητές εστίασαν ιδιαίτερα σε μια περιοχή του ανθρωπίνου γονιδιώματος που όταν υποστεί μεταλλάξεις τείνει είτε να προκαλεί αυτισμό, είτε το τελείως αντίθετο, το λεγόμενο σύνδρομο Γουίλιαμς το οποίο δημιουργεί μια προσωπικότητα άκρως φιλική και κοινωνική.

Ο αυτισμός μπορεί να προκύψει όταν μερικά γονίδια μεταλλάσσονται και δημιουργούν έξτρα αντίγραφά τους. Όταν, αντίθετα, ορισμένα τμήματα της συγκεκριμένης περιοχής του γονιδιώματος (7q11.23) λείπουν τελείως, τότε μπορεί να εμφανιστεί το σύνδρομο Γουίλιαμς.

Η τρίτη μελέτη  εστίασε στο μοριακό δίκτυο του εγκεφάλου, το οποίο διαταράσσεται από τις παραπάνω μεταλλάξεις γονιδίων με συνέπεια τη λεγόμενη «διαταραγμένη συναπτογένεση», η οποία σύμφωνα με τους ερευνητές συνιστά την «καρδιά» του αυτισμού. Η έρευνα μάλιστα έδειξε ότι για να προκληθεί αυτισμός στα κορίτσια, χρειάζονται πολύ μεγαλύτερες μεταλλάξεις σε σχέση με τα αγόρια, πράγμα που εξηγεί γιατί σ’ αυτά ο αυτισμός είναι τέσσερις φορές πιο συχνός.

Η τελευταία έρευνα δείχνει ότι οι νευροαναπτυξιακές διαταραχές, όπως ο αυτισμός, προκύπτουν λόγω προβληματικών συνδέσεων μεταξύ των νευρώνων, οι οποίες με τη σειρά τους αποδίδονται στη διαταραχή ενός δικτύου πρωτεϊνών. ”photo via flickr’‘

Farandol

Κουκλάκια αφής

ColoCards Feelings

Η εταιρεία Δ. Κλειδάς και Σία Ε.Ε «Το Παιδαγωγικό Παιχνίδι», που δραστηριοποιείται 30 χρόνια στον χώρο του παιδαγωγικού παιχνιδιού και της Ειδικής Αγωγής, σε συνεργασία με κορυφαίες Ευρωπαϊκές εταιρείες του χώρου, προσφέρει σε όλους τους αναγνώστες του Special life έκπτωση 15% όλα τα είδη του. www.kleidas.gr Τηλ. Επικοινωνίας: 210-52375

Επίσης, το Special Life πωλείται στο κατάστημα Δ. Κλειδάς & Σία Ε.Ε:  Βερανζέρου 23 (Ομόνοια), Αθήνα  210-5237595

Πολλές φορές μιλάω με γονείς παιδιών με ιδιαιτερότητες, οι οποίοι αισθάνονται αποξενωμένοι από το κοινωνικό περιβάλλον τους. Αισθάνονται πως δεν τους καταλαβαίνει κανείς γύρω τους, και βλέπουν στα μάτια των άλλων, την αδιαφορία, την κακή κριτική ή τον… κακό οίκτο. Γι’ αυτό και συχνά επιλέγουν να να βουλιάζουν στην αυτολύπηση και στην αίσθηση της απομόνωσης.

Αν θα μπορούσα να περιγράψω την έννοια της κόλασης και του παραδείσου σε τούτη τη ζωή θα ρίσκαρα να πω πως κόλαση είναι η αποξένωση και παράδεισος είναι η σύνδεση. Και, πράγματι, είναι πολύ επώδυνο να ζει κάποιος στην κόλαση.

Ωστόσο είναι θέμα επιλογής το τι θα κάνει ο καθένας, όταν αντιμετωπίζει προκλήσεις. Μπορείς να «ανοιχτείς» πρώτος, αν ζεις αγκαλιά με τη διαφορετικότητα. Δε χρειάζεται να πείσεις κανέναν για τίποτε. Είναι απαραίτητο όμως συχνά, να εξηγήσεις.

Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει τι είναι αυτισμός. Στο άκουσμα της λέξης, κάποιοι μπορεί να τρομάξουν ή να σε λυπηθούν. Όμως όλοι σέβονται την αλήθεια. Αν εγώ κρυβόμουν πίσω από τις λέξεις και δεν έλεγα τα πράγματα όπως είναι θα είχαμε πολύ λιγότερη σύνδεση με τους γύρω μας και ακόμα περισσότερες παρεξηγήσεις. Πολλά από την καθημερινότητά μας θα φάνταζαν ακατανόητα.

Αντιθέτως, όταν μπαίνω σε διαδικασία να εξηγήσω, ή να απαντήσω ειλικρινά σε κάτι που με ρωτάνε, αυτό που εισπράττω από όλους γύρω μου είναι κατανόηση και αποδοχή. Για μένα, για την οικογένειά μου, για το ιδιαίτερο παιδί μου.

Στην πραγματικότητα η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων –στην Ελλάδα τουλάχιστον- είναι έτοιμοι να μάθουν, να καταλάβουν, να νοιαστούν και να το δείξουν με πράξεις, να στηρίξουν εκείνους που έχουν δυσκολίες σε κάποιους τομείς.

Απλώς, για να το κάνουν, πρέπει να ανοιχτεί πρώτα εκείνος που τις αντιμετωπίζει. Και στην περίπτωση του αυτισμού, που η επικοινωνία είναι το αδύνατο σημείο των ανθρώπων του φάσματος, ο κλήρος πέφτει τις περισσότερες φορές στους γονείς να ανοιχτούν και να επικοινωνήσουν με τον περίγυρο, βοηθώντας έτσι τον εαυτό τους και το παιδί τους να κοινωνικοποιηθεί και να συνδεθεί με το περιβάλλον του.

Το άνοιγμα για να το κάνεις είναι κι αυτό θέμα επιλογής. Να «ανοιχτείς» χωρίς φόβο και πάθος, μα με αγάπη και αποδοχή. Χωρίς να σε νοιάζει ποιος θα σχολιάσει και πώς. Και με την πεποίθηση πως η αλήθεια, όσο κι αν δυσκολεύει κάποιες φορές, πάντοτε βελτιώνει τις συνθήκες.”photo via flickr”

Μαρία Τζέμη

Η ημίαιμη Κάρλα, η οποία έλαβε μέρος στη μελέτη που έγινε στο Χατηκυριάκειο Ιδρυμα, αποτελεί μία ακόμη τρανή απόδειξη ότι η ράτσα του σκύλου δεν παίζει ρόλο στην εκπαίδευση.

Λίγες ώρες με ένα σκυλάκι, σύμφωνα με μελέτες, αποτελούν βάλσαμο τόσο για την ψυχική όσο και για τη σωματική μας υγεία. Με τη θετική του ενέργεια, τη χαρούμενη φύση του και την ανιδιοτελή του αγάπη ο «καλύτερος φίλος του ανθρώπου» μπορεί να προσφέρει βοήθεια ακόμα και στην αντιμετώπιση σοβαρών ασθενειών, ενισχύοντας την αυτοπεποίθηση των ασθενών και τονώνοντας τη θέλησή τους για ζωή. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που τα προγράμματα θεραπείας με τη βοήθεια ζώων – γνωστά και ως pet therapy ή animal-assisted therapy (AAT) – εφαρμόζονται εδώ και χρόνια σε σχολεία, γηροκομεία, νοσοκομεία και άλλα ιδρύματα του εξωτερικού, δίνοντας εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Πολεμώντας τον αυτισμό
Τον περασμένο Οκτώβριο μια ενδιαφέρουσα καναδική μελέτη που διενεργήθηκε σε αυτιστικά παιδιά και δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «Psychoneuroendocrinology» έδειξε ότι η καθημερινή επαφή των νεαρών εθελοντών με ειδικά εκπαιδευμένους σκύλους είχε αποτέλεσμα την εντυπωσιακή βελτίωση της συμπεριφοράς και της υγείας τους.

«Προκειμένου να μπορέσουμε να μετρήσουμε τη θετική επίδραση του σκύλου στην υγεία των παιδιών αυτών αποφασίσαμε να μετρήσουμε τα επίπεδα της ορμόνης κορτιζόλης (σ.σ.: της αποκαλούμενης και “ορμόνης του στρες”) στον οργανισμό των παιδιών» εξηγεί στο «Βήμα» η δρ Σόνια Λούπιεν, καθηγήτρια Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ και διευθύντρια στο Κέντρο Μελέτης του Ανθρώπινου Στρες στο Νοσοκομείο Λουί Λαφοντέν.

«Δύο εβδομάδες πριν από την εισαγωγή των ειδικών σκύλων στα σπίτια των 42 παιδιών που έλαβαν μέρος στη μελέτη ελήφθη δείγμα σιέλου για τη μέτρηση της κορτιζόλης. Η διαδικασία αυτή επανελήφθη κατά τη διάρκεια της παραμονής των σκύλων στην κάθε οικογένεια για διάστημα τεσσάρων εβδομάδων και στο τέλος, δύο εβδομάδες αφότου είχαν απομακρυνθεί από το κάθε σπίτι» μας λέει αναλυτικά η ερευνήτρια.

Οπως τονίζει, στο συγκεκριμένο πείραμα χρησιμοποιήθηκαν σκύλοι ράτσας λαμπραντόρ που είχαν ακολουθήσει εκπαίδευση συνοδού τυφλών στο ίδρυμα MIRA με έδρα στο Κεμπέκ και η οποία κοστολογείται περί τις 10.000 δολάρια (δηλαδή περίπου 7.500 ευρώ).

«Διαπιστώσαμε λοιπόν ότι η επίδραση των σκύλων στην υγεία των αυτιστικών παιδιών ήταν πολύ ισχυρή» αναφέρει η δρ Λούπιεν. «Δεν έχω δει ξανά τόσο ανατρεπτικά αποτελέσματα σε επίπεδα κορτιζόλης».

Τα παραδείγματα που μοιράστηκε μαζί μας η ειδικός ήταν πραγματικά καθηλωτικά: «Μια μητέρα παραπονιόταν ότι δεν μπορούσε να βγει βόλτα με το παιδάκι της, καθώς εάν ένα αυτιστικό παιδί δει για παράδειγμα μια πέτρα στον δρόμο μπορεί να κάτσει εκεί να τη χαζεύει για ώρες. Με την εισαγωγή του σκύλου και μετά κατάφερε επιτέλους να κάνει τις βόλτες που τόσο επιθυμούσε με το παιδί της, γιατί η προσοχή του επικεντρωνόταν πλέον στον σκύλο».
Μετά το τέλος του πειράματος και ενώ οι σκύλοι είχαν χρησιμοποιηθεί «δανεικά» από τους επιστήμονες, το ίδρυμα MIRA αποφάσισε να δωρίσει στις οικογένειες που είχαν συμμετάσχει στη μελέτη τον τετράποδο «θεραπευτή» που είχαν πρόσφατα φιλοξενήσει.

Τετράποδοι «δάσκαλοι»
Πριν από λίγο καιρό η ερευνήτρια κ. Λόρι Φρίζεν από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου της Αλμπέρτα, επίσης στον Καναδά, πραγματοποίησε μια άλλη μελέτη, με αντικείμενο τη βελτίωση που θα μπορούσε να προκαλέσει η παρουσία ενός ζώου ως προς τις μαθησιακές επιδόσεις των παιδιών.

Το πείραμα διάρκειας 10 εβδομάδων έγινε σε σχολεία της Νότιας Αλμπέρτα και σε αυτό έλαβαν μέρος μαθητές της Β’ Δημοτικού. Η κ. Φρίζεν επισκεπτόταν το σχολείο δύο φορές την εβδομάδα, συνοδευόμενη από τα δύο της σκυλάκια, την Τάνγκο και τον Σπάρκι, τα οποία είχαν περάσει από ειδική εκπαίδευση για σκυλιά θεραπείας στον σύλλογο Pet Therapy Society of Northern Alberta και είχαν εμπειρία από προηγούμενες συμμετοχές τους σε δραστηριότητες με παιδιά.

Σύντομα διαπίστωσε μεγάλη βελτίωση στους μικρούς μαθητές: έγιναν πιο επιμελείς, έκαναν λιγότερα λάθη και αύξησαν την αγάπη τους για την ανάγνωση ή άλλα μαθήματα που… μοιράζονταν με τον μικρό τους τετράποδο φίλο.
«Η επιτυχία του προγράμματος οφείλεται στη ζεστασιά και την ανιδιοτελή αποδοχή των σκύλων, η οποία μέσω της συμμετοχής τους σε μαθησιακές δραστηριότητες φαίνεται να προσφέρει μια μοναδική μορφή κοινωνικής και συναισθηματικής υποστήριξης. Η μεγαλύτερή μου έκπληξη ωστόσο είχε να κάνει με το γεγονός ότι τα παιδιά συμμετείχαν οικειοθελώς στο πρόγραμμα αυτό» μας λέει η κ. Φρίζεν.

«Παρά το γεγονός ότι προσωπικά αγαπώ τα ζώα, θεωρούσα ότι ανάμεσα στα παιδιά ενδεχομένως να υπήρχαν κάποια που να μην ήθελαν να συμμετέχουν στις συνεδρίες, είτε γιατί μπορεί να έτρεφαν κάποιους φόβους, είτε γιατί ήταν αλλεργικά, ή ακόμα και γιατί δεν θα τους ενδιέφερε κάτι τέτοιο. Παρ’ όλα αυτά, όχι μόνο συμμετείχαν όλα τους στις 20λεπτες συνεδρίες, αλλά οργάνωναν τα μαθήματα και τις υποχρεώσεις τους με τέτοιον τρόπο ώστε να μη χάσουν ποτέ τη σειρά τους. Αυτό ήταν πραγματικά εντυπωσιακό!» καταθέτει ενθουσιασμένη η καναδή ερευνήτρια.
Η ίδια υποστηρίζει ότι τα προγράμματα με τη βοήθεια ζώων θα μπορούσαν να αποτελέσουν πολύτιμο συμπληρωματικό εργαλείο στον στίβο της εκπαίδευσης.

Οπως διαπίστωσε στη μελέτη της η ερευνήτρια Λόρι Φρίζεν, η παρουσία ενός ζώου στην τάξη μπορεί να βελτιώσει σημαντικά τις μαθησιακές επιδόσεις των μαθητών

Η μάθηση γίνεται παιχνίδι
«Το συγκεκριμένο πρόγραμμα θύμιζε στα παιδιά “παιχνίδι” και παράλληλα τους προσέφερε τη δυνατότητα να χαλαρώσουν και να ενισχύσουν τις μαθησιακές τους ικανότητες, βάζοντας σε τάξη όλα αυτά που μάθαιναν κατά τη διάρκεια του κανονικού τους μαθήματος» αναφέρει η κυρία Φρίζεν.

Μεγάλη προσοχή όπως υπογραμμίζει η ίδια χρειάζεται ωστόσο ο σχεδιασμός των συγκεκριμένων προγραμμάτων προκειμένου να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

«Τις πρώτες δύο ημέρες βρισκόμουν στην τάξη χωρίς τους “συνοδούς” μου με σκοπό να εξηγήσω στα παιδιά τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να συμπεριφέρονται απέναντι στους σκύλους: τι θα έπρεπε να κάνουν για να τους γνωρίσουν, πώς να επικοινωνούν με αυτούς, πώς να διαβάζουν τη γλώσσα του σώματός τους, ποιες συμπεριφορές ήταν αποδεκτές από τους σκύλους και ποιες όχι. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά ένιωθαν αυτοπεποίθηση όταν βρίσκονταν στον ίδιο χώρο με τα ζώα» τονίζει.

Στην παρούσα φάση, κατά την κυρία Φρίζεν, βρίσκονται σε εξέλιξη αρκετά προγράμματα με ζώα που αποβλέπουν στη μαθησιακή βελτίωση παιδιών. Στην κορυφή της κατάταξης βρίσκονται οι ΗΠΑ με δραστηριοποίηση στον τομέα αυτό σε 43 Πολιτείες, ενώ ακολουθούν ο Καναδάς με τέσσερις επαρχίες, η Αυστραλία, η Βρετανία, η Ινδία και η Κίνα.

«Παρά το γεγονός ότι τα προγράμματα αυτά έχουν γίνει ευρέως γνωστά σε παγκόσμιο επίπεδο, η έρευνα ως προς τις εμπειρίες που αποκομίζουν τα παιδιά κατά τη διάρκεια των συναντήσεων ή τη βοήθεια που μπορούν να προσφέρουν αυτές στο γενικότερο πλαίσιο της τάξης είναι ακόμα αρκετά περιορισμένη» σημειώνει η ερευνήτρια.

Τόνωση της αυτοεκτίμησης
Γιατί όμως τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες δείχνουν να βοηθούνται ιδιαίτερα από την παρουσία των χαριτωμένων τετράποδων;

«Τα παιδιά αυτά, ακριβώς επειδή συνήθως αισθάνονται μειονεκτικά για τις σχολικές τους επιδόσεις και αποτυχίες, μέσα από την επαφή τους με τα ζώα αποκτούν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση» απαντά η κυρία Εύα Τσώλη, ψυχολόγος με εξειδίκευση στην αξιολόγηση και αποκατάσταση μαθησιακών δυσκολιών.

«Λειτουργούν καλύτερα γιατί τα ζώα εκφράζουν την αγάπη τους ανιδιοτελώς στα παιδιά αυτά, χωρίς να τα κρίνουν ή να τα επικρίνουν όπως πολλές φορές συμβαίνει με τους δασκάλους και τους γονείς τους. Οπότε μέσα από τη μη λεκτική επικοινωνία που έχουν με τα ζώα νιώθουν μεγαλύτερη αποδοχή. Πολύ σημαντικό επίσης είναι το γεγονός ότι τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες αισθάνονται ικανοποίηση γιατί καταφέρνουν να επιτύχουν μικρούς και καθημερινούς στόχους φροντίζοντας τα κατοικίδια και μαθαίνοντας να εστιάζουν περισσότερο στις δυνατότητές τους παρά στους περιορισμούς που αντιμετωπίζουν» αναφέρει η κυρία Τσώλη.

Σύμφωνα με την ίδια, τα παιδιά που έχουν ένα κατοικίδιο στο σπίτι βοηθούνται ιδιαίτερα γιατί μέσα από την καθημερινή τους επαφή με αυτό αποκτούν σφαιρική ανάπτυξη. «Επιπλέον, μαθαίνουν να προσφέρουν στους άλλους χωρίς ανταλλάγματα, γίνονται υπεύθυνα και συνεπή άτομα, καθώς αναλαμβάνουν τη φροντίδα του κατοικιδίου τους, αυξάνουν την αυτοεκτίμηση, τον αυτοέλεγχο, την αυτοπειθαρχία, τον αυτοσεβασμό τους, ενώ παράλληλα καλλιεργούν τις επικοινωνιακές τους δεξιότητες, την ομαδικότητα και το πνεύμα συνεργασίας τους» συμπληρώνει.

«Από την άλλη πλευρά, στην περίπτωση των αυτιστικών παιδιών η καθημερινή επαφή με ένα ζωάκι τα βοηθά να αισθάνονται λιγότερη ανασφάλεια στον χαοτικό κόσμο, όπως αυτά τον αντιλαμβάνονται. Μπορεί δηλαδή να τα βοηθήσει να αισθάνονται λιγότερο στρες και άγχος και να αρχίσουν να κατανοούν και να συναισθάνονται τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων. Η αλληλεπίδραση αυτή τα βοηθά ακόμα να κοινωνικοποιούνται πιο εύκολα» καταλήγει η ειδικός.

Πρώτες απόπειρες στην Ελλάδα
Το 2008, στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού του στη Σχολή Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, ο κ. Βαγγέλης Διαμαντάκος, εκπαιδευτής σκύλων της Πολεμικής Αεροπορίας, με σπουδές στη συμπεριφορά των ζώων και στην αλληλεπίδρασή τους με τον άνθρωπο, εκπόνησε μια ενδιαφέρουσα μελέτη στο Χατζηκυριάκειο Ιδρυμα Παιδικής Προστασίας, στην οποία συμμετείχαν συνολικά 17 κορίτσια ηλικίας 7 ως 11 ετών.

«Το πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια της Κάρλας – ενός νεαρού ημίαιμου θηλυκού εκπαιδευμένου σκύλου – και αφορούσε επισκέψεις δύο φορές την εβδομάδα στους χώρους του ιδρύματος για περίοδο περίπου ενάμιση μήνα» μας λέει ο κ. Διαμαντάκος.

«Κάθε φορά μαζί με τα παιδιά θέταμε έναν διαφορετικό στόχο ως προς τις ασκήσεις που μπορεί να κάνει ο σκύλος. Καταφέραμε λοιπόν να κάνουμε τα παιδιά να ασκούνται πνευματικά και σωματικά, να επικεντρώνονται στον σκύλο, να συζητούν και να ενισχύουν το ενδιαφέρον τους γι’ αυτόν, γεγονός που σύμφωνα με τη μετέπειτα αξιολόγηση τα βοήθησε σε πολλούς τομείς. Είδαμε ότι τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά και τα παιδιά εμφάνισαν αισθητή βελτίωση ως προς την αυτοεκτίμησή τους, τη συμπεριφορά τους, τις σχολικές τους επιδόσεις, τις σχέσεις τους με συνομηλίκους τους και τη φυσική τους κατάσταση» υποστηρίζει.

Σε επόμενη φάση, στο πλαίσιο του διδακτορικού του, ο κ. Διαμαντάκος ετοιμάζει αντίστοιχη έρευνα σε σχολεία, υπό την επίβλεψη του κ. Γιώργου Κλεφτάρα, αναπληρωτή καθηγητή του Παιδαγωγικού Τμήματος Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Ο κ. Διαμαντάκος με τρεις σκύλους βαϊμάνερ, στην Αγγλία, κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης για τη μετέπειτα συμμετοχή των ζώων σε προγράμματα εναλλακτικής θεραπείας

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ
Ο ψυχισμός του σκύλου, κατά τον εκπαιδευτή σκύλων κ. Διαμαντάκο, θα πρέπει να αποτελεί τον πυρήνα του σχεδιασμού των προγραμμάτων αυτών.

«Το ζώο θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για πολύ συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, έτσι ώστε να μην έρχεται αντιμέτωπο με ατελείωτες πληροφορίες, να κουράζεται και να στρεσάρεται. Μέσα από σύντομες συνεδρίες δηλαδή, βοηθάμε τον σκύλο να προσαρμόζεται εύκολα στις νέες συνθήκες» αναλύει ο ειδικός. «Οπως και να έχει, ο σκύλος που συμμετέχει σε ένα τέτοιο πρόγραμμα θα πρέπει να έχει περάσει από εκπαίδευση, ενώ θα πρέπει να υπάρχει η παρουσία και η καθοδήγηση ενός ειδικού».
Η ράτσα, υπογραμμίζει ο ίδιος, δεν αποτελεί ζητούμενο της ειδικής εκπαίδευσης. «Η Κάρλα που χρησιμοποιήθηκε στη μελέτη είναι πανέξυπνη και δεν είναι κάποιας ράτσας. Στην εκπαίδευση ο σκύλος πρέπει να μάθει να ανέχεται καταστάσεις και συμπεριφορές. Θα πρέπει να έχει εξοικειωθεί με διάφορα “ατυχήματα” που ενδεχομένως να συμβούν κατά τη διάρκεια των συναντήσεων _ όπως π.χ. το πάτημα της ουράς ή του ποδιού, ή ακόμα και με θορύβους που μπορεί να έχουν να κάνουν για παράδειγμα με τον χώρο ενός νοσοκομείου _ προκειμένου να μπορεί να αποδώσει τα μέγιστα. Θα πρέπει δηλαδή να έχει απευαισθητοποιηθεί από μια σειρά ερεθισμάτων» επισημαίνει ο κ. Διαμαντάκος.
«Μια τέτοια εκπαίδευση κρατάει αρκετό καιρό _ έχει τουλάχιστον έξι μήνες προετοιμασίας _ και πρέπει να συνεχίζεται. Για τον σκύλο τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο. Οσο πιο νεαρός είναι τόσο πιο γρήγορα μαθαίνει, ακριβώς επειδή δεν διαθέτει άλλες εμπειρίες. Το θέμα της εκπαίδευσης συνήθως παρουσιάζεται με ένα πάρα πολύ ωραίο περιτύλιγμα, αυτό της επιβράβευσης, ενώ θα πρέπει να παρουσιάζεται όπως ακριβώς είναι: σαφώς η επιβράβευση είναι η καλύτερη και αποτελεσματικότερη μορφή εκπαίδευσης όμως, όπως υπάρχει βία και καταναγκασμός στη ζωή μας σε διάφορες μορφές, έτσι θα πρέπει και το ζώο να είναι εξοικειωμένο με αυτές, σε ανθρώπινα πάντα όρια και για συγκεκριμένους σκοπούς».
Ποια είναι όμως τα όρια στη συμπεριφορά του ανθρώπου που όταν ξεπεραστούν προκαλούν εκνευρισμό και νευρικότητα στο σκύλο και πώς μπορούν να τεθούν υπό έλεγχο;
«Το πιο συνηθισμένο πρόβλημα είναι το γεγονός ότι ο σκύλος δεν εκτονώνεται όσο θα ήθελε: μένει μέσα στο σπίτι, δεν τρέχει, δεν πηγαίνει συχνές βόλτες ή πηγαίνει βόλτα με λουρί με αποτέλεσμα να μην μπορεί να τρέξει» μας λέει ο εκπαιδευτής.
«Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση ενέργειας η οποία διοχετεύεται αλλού, π.χ. σε ζημιές κτλ. Εάν δεν ικανοποιούνται οι βασικές ανάγκες του σκύλου (πείνα, δίψα, απουσία φόβου-ασφάλεια, σωματική εκτόνωση, κτλ.) τότε θα έχει νευρικότητα. Το μέγεθος δεν παίζει ρόλο: όλες οι ράτσες εκπαιδεύονται ανάλογα με τις ανάγκες και τα χαρακτηριστικά τους» επισημαίνει ο κ. Διαμαντάκος.

ΠΡΟΣΠΕΡΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
Στην Ελλάδα, όπως μας ενημερώνει η πρόεδρος του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου κυρία Αθηνά Τραχήλη, οποιεσδήποτε προσπάθειες για επικοινωνία είχαν γίνει κατά το παρελθόν με τα αρμόδια υπουργεία για την εισαγωγή της συγκεκριμένης θεραπευτικής προσέγγισης δεν βρήκαν ποτέ ανταπόκριση.
«Στόχος μας είναι να ξεκινήσουν τέτοια προγράμματα σε όλα τα μεγάλα νοσοκομεία» αναφέρει η κυρία Τραχήλη. «Ηδη το πρώτο πρόγραμμα επικουρικής θεραπευτικής παρέμβασης στο ογκολογικό τμήμα του Νοσοκομείου Παίδων “Αγλαΐα Κυριακού” με πρωταγωνιστή τον Χνούδο, ένα αρσενικό κουνελάκι, έχει δείξει εντυπωσιακά αποτελέσματα ως προς την ψυχική ανάταση των νεαρών ασθενών». Το χαριτωμένο ζωάκι εισήχθη στο νοσοκομείο πριν από περίπου τρία χρόνια με αφορμή τη διδακτορική διατριβή της κτηνιάτρου κυρίας Κατερίνας Λουκάκη.

«Ενόψει των γενικότερων ανακατατάξεων στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, στείλαμε επιστολή στο υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων για την ένταξη στο σχολικό πρόγραμμα μιας σειράς μαθημάτων που να ξεκινούν από την προώθηση και ανάπτυξη της ζωοφιλίας και να φτάνουν μέχρι το φυσικό περιβάλλον, την υγιεινή και την ασφάλεια των τροφίμων» λέει η κυρία Τραχήλη υπογραμμίζοντας πως η παιδεία απέναντι στα ζώα αποτελεί τη βάση για την επιτυχή εφαρμογή και κοινωνική αποδοχή τέτοιων μεθόδων θεραπευτικής παρέμβασης.
«Επειτα στην Ελλάδα δεν υπάρχει αρμόδια αρχή που να ελέγχει όλους όσοι δηλώνουν εκπαιδευτές σκύλων. Δεν υπάρχουν σχολές επαγγελματικής κατάρτισης, π.χ. ΙΕΚ ή ΤΕΙ, που να προσφέρουν σε κάποιον τη δυνατότητα να γίνει εκπαιδευτής με πιστοποιημένο κρατικό δίπλωμα» καταλήγει η πρόεδρος. ”photo via flickr’‘

Έρευνα που δημοσιεύεται στο περιοδικό ‘Nature’ έδειξε ότι τα μοναδικά χαρακτηριστικά του μετωπιαίου και κροταφικού λοβού είχαν εξαφανιστεί.

Διαφορετικά γονίδια θα πρέπει να είναι ενεργά σε κάθε περιοχή, αλλά οι εγκέφαλοι των αυτιστικών είχαν την ίδια εικόνα γονιδιακής έκφρασης.

Ο αυτισμός θεωρείται ότι προκαλείται από συνδυασμό γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

Ο καθηγητής Daniel Geschwind, από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, δήλωσε ότι αν επιλέξουμε τυχαία 20 ανθρώπους με αυτισμό, η αιτία για τη νόσο καθενός θα είναι μοναδική.

Όταν εξέτασε πώς αλληλεπιδρούν γονίδια και πρωτεΐνες στον εγκέφαλο ανθρώπων με αυτισμό, παρατήρησαν καλά οριοθετημένα κοινά πρότυπα. Ο κοινός παράγοντας θα μπορούσε να κρατά το κλειδί για τον εντοπισμό των αιτίων της πάθησης.

Επιστήμονες από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και τον Καναδά, συνέκριναν τμήματα από 19 εγκεφάλους αυτιστικών και 17 υγιών ανθρώπων.

Παρατήρησαν ότι 209 γονίδια που συνδέονται με τον τρόπο που τα εγκεφαλικά κύτταρα δρουν και συνομιλούν μεταξύ τους δρούσαν σε χαμηλότερο επίπεδο στον εγκέφαλο των αυτιστικών, ενώ 235 γονίδια που συνδέονταν με ανοσολογικές και φλεγμονώδεις αντιδράσεις εκφράζονταν πιο έντονα.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι πολλά από αυτά τα γονίδια είχαν ήδη συνδεθεί με την πάθηση.

Σημείωσαν επίσης ότι δεν υπήρχε πια διαφορά στην έκφραση των γονιδίων στο μετωπιαίο και κροταφικό λοβό του εγκεφάλου.

Ο καθηγητής Daniel Geschwind δήλωσε ότι αντ’ αυτού ο μετωπιαίος λοβός μοιάζει πολύ με τον κροταφικό λοβό. Προφανώς οφείλεται στην ελαττωματική ανάπτυξη του εγκεφάλου, εκτιμά. ”photo via flickr”

Την υλοποίηση του πρωτοκόλλου έχει αναλάβει ομάδα επιστημόνων, υπό τον αναπληρωτή καθηγητή Βιοχημείας κ. Γιώργο Κολιάκο και τη συμμετοχή της υπεύθυνης των εργαστηρίων του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, βιολόγου κ. Δήμητρας Παπαευαγγελίου.

Το πρωτόκολλο αναμένεται να υποβληθεί για έγκριση στον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων (ΕΟΦ).

Αναφέρει ότι πειραματικές μελέτες σε τραυματικές βλάβες του νευρικού συστήματος έδειξαν βελτίωση της κλινικής εικόνας με χορήγηση βλαστοκυττάρων. Τα τελευταία χρόνια αυτά τα αποτελέσματα αξιοποιούνται και σε ανθρώπους, στους οποίους χορηγούνται αιμοποιητικά ή μεσεγχυματικά αρχέγονα κύτταρα.

Η προτεινόμενη προς έγκριση μελέτη προβλέπει ότι τα παιδιά θα εισάγονται ένα ανά εβδομάδα σε γενικό νοσοκομείο. Πριν από την επέμβαση, παιδοψυχολόγος, αναπτυξιολόγος και παιδοψυχίατρος θα κάνουν εκτίμηση των συμπτωμάτων του αυτισμού με ειδικές κλίμακες. Αναισθησιολόγος και πλαστικός παιδοχειρουργός θα κάνουν λιποαναρρόφηση, υπό ελαφρά μέθη, και τα παιδιά θα παραμένουν για ένα βράδυ στο νοσοκομείο για παρακολούθηση.

Το υλικό της λιποαναρρόφησης θα μεταφέρεται στην τράπεζα βλαστοκυττάρων του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, όπου θα γίνεται διαχωρισμός και κρυοσυντήρηση των βλαστοκυττάρων. Ο μικροβιολογικός έλεγχος διαρκεί έξι μέρες, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν τα δείγματα είναι κατάλληλα για χορήγηση.

Μετά την αξιολόγηση των δειγμάτων, τα παιδιά θα επανεισάγονται στο νοσοκομείο, όπου θα υποβάλλονται σε έγχυση βλαστοκυττάρων μέσα στον ορό αίματος. Θα παρακολουθούνται μία ημέρα και την επομένη θα παίρνουν εξιτήριο. Τρεις μήνες μετά θα ακολουθεί επανεκτίμηση και νέα έγχυση βλαστοκυττάρων. Τα μισά θα είναι ομάδα ελέγχου και θα λαμβάνουν μόνον ορό. Στην περίπτωση που τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά, η θεραπεία θα χορηγηθεί και στα υπόλοιπα.

Η ομάδα εκτιμά ότι το πρωτόκολλο είναι ασφαλέστερο από τα αντίστοιχα που εφαρμόζονται στο εξωτερικό, δεδομένου ότι δεν χρησιμοποιούνται αλλογενή και άγνωστης προέλευσης κύτταρα. Ο λιπώδης ιστός -σημειώνουν- χρησιμοποιείται σήμερα στην κλινική πράξη για θεραπεία εγκαυμάτων, διαβητικών ελκών, συριγγίων, επεμβάσεων αισθητικής ιατρικής και σε κλινικές μελέτες για τη θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας. ”photo via flickr”

Τώρα μία άλλη μελέτη έχει καταλήξει ότι τα παιδιά, που συλλαμβάνονται κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών έχουν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν αυτισμό από όσες έχουν τα παιδιά που έχουν συλληφθεί το καλοκαίρι!

Γιατί συμβαίνει αυτό; Ένας από τους ερευνητές, η Irva Hertz-Picciotto, επικεφαλής του τμήματος του περιβάλλοντος και της υγείας στο Τμήμα Δημόσιας Υγείας Επιστημών στο UC Davis School of Medicine, πιστεύει ότι σε αυτό το αποτέλεσμα δεν ευθύνεται τόσο ο μήνας της σύλληψης αλλά σε τι κινδύνους εκτέθηκε η έγκυος κατά το πρώτο και δεύτερο τρίμηνο.

Παραδείγματος χάρη, λοιμώξεις ή ήπιες τροφικές δηλητηριάσεις από παρασιτικά και άλλα τοξικά που χρησιμοποιούνται στο περιβάλλον κατά τη διάρκεια της άνοιξης, μπορεί και να ευθύνονται για βλάβες στο έμβρυο.

Προφανώς, δεν μπορούμε να ελέγξουμε το πότε θα μείνετε έγκυος, ωστόσο καλό θα ήταν να προσέχετε στην έκθεσή σας στους περιβαντολλογικούς ρύπους κατά τη διάρκεια του πρώτου και του δεύτερου τριμήνου (στις αρχές του), καθώς μπορεί τελικά να κάνουν πράγματι μεγαλύτερη ζημιά στο έμβρυο απ΄ ό,τι πιστεύαμε μέχρι τώρα.

Μέχρι να έχουμε περισσότερες απαντήσεις, που ίσως δεν βλάπτει να πλένετε καλά τα φρούτα και τα λαχανικά μας, να αγοράσετε βιολογικά όταν είναι δυνατό, και να μείνετε όσο πιο μακριά από τα φυτοφάρμακα, ψεκασμούς, και δραστικές χημικές ουσίες, όπως τα καθαριστικά σας. ”photo via flickr”

”απο το healthierworld.gr”Επιστήμονες ανακάλυψαν τον τρόπο με τον οποίο οι μεταλλάξεις δύο σημαντικών πρωτεϊνών μπορεί να σχετίζονται με τον αυτισμό. Η neuroligin -1 έχει σχετισθεί με διεγερτικές συνδέσεις, ενώ η neuroligin -2 με ανασταλτικές.

Οι πάσχοντες από αυτισμό δεν είναι σε θέση να επικοινωνούν φυσιολογικά

Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι η μια πρωτεΐνη διεγείρει τη δραστηριότητα των νευρικών κυττάρων, ενώ η άλλη την αναστέλλει.

Η επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου του Τέξας στις ΗΠΑ διαπίστωσε ότι υπό φυσιολογικές συνθήκες οι πρωτεΐνες αυτές εξισορροπούνται μεταξύ τους.

Ωστόσο, σύμφωνα με την έρευνα, η ισορροπία των συγκεκριμένων πρωτεϊνών διαταράσσεται στους πάσχοντες από αυτισμό.

Όπως δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας Δρ Ιτζ Καβαλάλι: Οι μεταλλάξεις των πρωτεϊνών αυτών σχετίσθηκαν προσφάτως με ορισμένες μορφές αυτισμού. Η έρευνα αυτή μας διαφωτίζει για τον τρόπο λειτουργίας των πρωτεϊνών. Δεν θα είμαστε ποτέ σε θέση να καταλήξουμε σε μια θεραπευτική προσέγγιση χωρίς να γνωρίζουμε τη δράση αυτών των μεταλλάξεων.

Οι πρωτεΐνες neuroligin 1 και 2 δημιουργούν μια φυσική γέφυρα στη σύναψη των νευρικών κυττάρων, βοηθώντας τα να συνδέονται με άλλα κύτταρα.

Η neuroligin 1 έχει σχετισθεί με διεγερτικές συνδέσεις, ενώ η neuroligin 2 με ανασταλτικές.

Όταν οι ερευνητές εισήγαγαν μια μεταλλαγμένη μορφή της neuroligin 1, η οποία εικάζεται ότι εντοπίζεται σε ορισμένους πάσχοντες από αυτισμό, ο αριθμός των συνάψεων μειώθηκε δραματικά, ενώ τα κύτταρα απώλεσαν σε μεγάλο βαθμό την κινητικότητά τους.

Οι άνθρωποι γεννιούνται με πολύ περισσότερες συνάψεις απ’ όσες έχουν ως ενήλικοι. Οι ενεργές συνάψεις πολλαπλασιάζονται στην ανάπτυξη, ενώ οι μη ενεργές αχρηστεύονται.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της πιο πρόσφατης έρευνας, η ύπαρξη της μεταλλαγμένης μορφής της neuroligin 1 μπορεί να προκαλέσει μείωση του αριθμού των συνάψεων που διαθέτει ο άνθρωπος ως ενήλικας, με αποτέλεσμα να αναστέλλεται πιθανώς η ικανότητα των νευρικών κυττάρων να δημιουργούν τις συνήθεις συνδέσεις.

Αυτό επηρεάζει τον τρόπο επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης ενός ανθρώπου με τους συνανθρώπους του.

Οι πάσχοντες από αυτισμό δεν είναι σε θέση να επικοινωνούν φυσιολογικά με τους άλλους και να αντιλαμβάνονται σωστά το περιβάλλον τους. Εμφανίζουν επιπλέον μαθησιακές δυσκολίες.

Ο καθηγητής Σάιμον ΜπάρονΚοέν, διευθυντής του Ερευνητικού Κέντρου για τον Αυτισμό του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, δήλωσε ότι είναι σημαντική η έρευνα για το ρόλο των συγκεκριμένων πρωτεϊνών στον αυτισμό. ”photo via flickr”